Gewoon Kunst!

Het weekeinde van 25, 26 en 27 november is het weer feest in De Danne Ateliers in Breukelen.
De kunstenaars van De Danne Ateliers en het Kunstenaarscollectief Breukelen presenteren Gewoon Kunst! van meer dan 30 kunstenaars, waaronder zijzelf.
Het aanbod: muziek, schilderijen, fotografie (o.a. mijn houtfoto’s), beeldhouwkunst, workshops, teksten en meer. Kom kijken, voelen, luisteren en beleven, want het wordt écht leuk!

Gewoon Kunst! kopen kan trouwens ook.
Op de flyer staan de openingstijden en meer info.

Geplaatst in Foto's, Typisch Monique | Getagged | Een reactie plaatsen

Een weblog en dan?

Hoe zet een mens zichzelf onder druk? Voor het mens dat aan het woord is weet ik het wel. Zij laat een nieuw visitekaartje maken en zet er www op. Staat interessant natuurlijk. Dat moet het dan ook wel zíjn. En daar zit het spanningsveld. Want heel handig ben ik nog niet in de digitale wereld. Tuurlijk, ik mail, surf, ben druk met foto’s en twitter me suf, maar zo’n eigen blog  is een ‘eng’ stapje verder. Dus waarom verhaaltjes optekenen, als je toch niet weet hoe je ze plaatsen moet… Dat gaat nu veranderen. Als deze tekst ‘world wide’ staat, is stap één gelukt. Dat wil zeggen: zelfstandig. Want natuurlijk had ik hulp in eerdere fases. Hulp die mij overigens wordt onthouden als ik nu niet gauw iets publiceer. En zo geschiedde. Een schrijver kan nu eenmaal niet zonder druk.

Mijn nieuwe kaartje (zie afbeelding = achterkant) gaat de wijde wereld in tijdens de expositie Gewoon Kunst! in De Danne Ateliers in Breukelen op 25, 26 en 27 november. Als kunstenaar van De Danne Ateliers exposeer ik hier mijn houtfoto’s. Kijk voor meer informatie over Gewoon Kunst! en de exposanten op: www.hetkunstenaarscollectief.nl .

Geplaatst in Blog, Typisch Monique | Getagged | Een reactie plaatsen

Opschmuck

Ik ben vast verwend, maar een goedbedoeld hoopje garnering op de rand van mijn bord maakt mij niet blij. Anders gezegd: het leidt mij af en ik vergeet te genieten van het lekkere hapje dat ik zojuist besteld heb. Eigenlijk irriteert het me mateloos dat ik moet aankijken tegen een pluk gele zure kool, een pluk oranjewit spul (geen idee wat het is), een bolletje huzarensalade en een stel augurkjes. Waarom zo veel garnering? Goed, dit is de plaatselijke snackbar, geen sterrenrestaurant. Maar ik heb het niet besteld, het ziet er niet uit en ik ga het niet eten. Met alleen met mijn kipsateetje ben ik volmaakt gelukkig. Iemand moet hier ooit gedacht hebben: kale bende, die kipsaté, dát kan vrolijker. Het resultaat is dat de garnering is uitgegroeid tot het handelsmerk van de snackbar: ‘Hier is men niet karig. Kijk eens wat wij er gratis bij serveren!!’ En wat gratis de vuilnisbak in gaat, denk ik dan. Want mijn bord is niet het enige waarvan -pak ‘m beet- een kwart niet genuttigd wordt. Precies, de garnering! Ik tip de snackbarhouder nog dat hij zich de moeite en kosten van die opschmuck kan besparen. Maar hij lacht en mompelt iets van: ach ja, zo gaat het nu eenmaal.

Maar dán zit ik wel in een echt restaurant. Pal naast de snackbar, toevallig. Ik had het moeten zien aankomen toen ik ‘gebagatelliseerde pecannoten’ op de kaart zag staan. Midden op mijn ossenhaascarpaccio ligt een grote dot gele kool! Grrr! Dat hóórt niet bij carpaccio, dat smáákt niet bij carpaccio en ik wil die zure lucht niet ruíken bij carpaccio!! Ja, ik ben vast verwend. Maar als ik dan een keer een paar flinters vlees voor tien euro bestel, mag ik dan alsjeblieft dat vlees proeven?! En stop dan het stokbrood ook wat eerder in de oven, want dat smaakt er nou weer wél lekker bij!

Geplaatst in Columns, Typisch Monique | Getagged | Een reactie plaatsen